Gebruik: 'GOOGLE CHROME'

'ARGENTINIË en de OVERSTEEK naar ZUID-AFRIKA'

22/02/2017 - 28/03/2017



ARGENTINIË.

Inleiding.

In 2010 begon ik mijn verhaal over de reis naar Antarctica met ‘Op weg naar een droom’. Het was niet alleen dromen voor de reis, want de reis op zich was nog veel beter dan dat ik het mij had kunnen voorstellen.
Jaren waren we blij met de herinneringen tot ik de kriebels kreeg om nog eens terug te gaan. Wachten is geen optie want we worden er niet jonger op. Nu wisten we ook een beetje wat we konden verwachten. Lieve wilde naar Buenos Aires gaan om er in een dierentuin kleine tijgertjes te kunnen vasthouden. Samen wilden we El Calafate bezoeken met een van de grootste gletsjers van de wereld evenals de koningspinguïns. Ik wilde geen Drake Passage. 3 Dagen heen en 3 dagen terug varen op een wilde zee om 2 of 3 dagen op Antarctica hetzelfde als de vorige keer te bezoeken zag ik niet zitten. Dolgraag zou ik er terug naar toe willen maar dan zou ik er langer willen blijven en dat gaat niet.
In 2015 kwam een reis uit voor 2017 waar we ons in konden vinden en we schreven direct in. Lieve maakte er een voor- en nareis bij en we hadden 2 jaar iets formidabel om naar uit te kijken.

Vlucht naar Buenos Aires

De vlucht was met British Airways over Londen. Het was jaren geleden dat ik in een vliegtuig heb gezeten
dat zo schudde en zo veel lawaai maakte.
Het was misschien een oud toestel maar het was zeker niet aangenaam.
Zelfs in business had je weinig plaats.
Ik moest over een slapende mijnheer zijn benen stappen om naar het toilet te kunnen gaan.
Buenos Aires

In de luchthaven van Buenos-Aires was het heel druk, zeker aan de lopende band waar de valiezen op lagen. Ik miste mijn koffer maar een knappe vriendelijke man kon die nog juist grijpen en bij mij zetten. Nog nooit meegemaakt in Brussel. Met een taxi naar het zeer goede Mérit hotel. Voor de deur van het hotel sukkelde ik om mijn zware valies (meer dan 1 maand weg en zomer- en winterkledij bij) op de hoge stoep te hijsen. Een man ging voorbij, zag mijn probleem, kwam op zijn stappen terug, hielp en verdween vooraleer ik de kans kreeg om te bedanken. Het hotel lag midden in de stad, in de wijk San Telmo, zodat we veel te voet konden doen. B.A. heeft meer dan 3 miljoen inwoners en de agglomeratie meer dan 12 miljoen en dan zijn afstanden moeilijk in te schatten, want dat zijn wij niet gewoon in ons klein landje.
Wij wisselden onze winteroutfit voor iets zomers, verfristen ons en trokken naar Av. de Mayo om iets gezelligs te zoeken om een kleinigheidje te eten. Daar vonden we een prachtige en - later vernamen we - gekende brasserie dat ineens een grote en zeer lekkere bakkerij is. Hier hebben we elke morgen ontbeten en soms ook ’s middags of ’s avonds gegeten.
Nu naar een informatiecentrum om de volgende dagen te kunnen plannen. Ik voelde me ineens niet meer zo goed en ging terug naar het hotel en Lieve trok naar de wijk aan de haven waar we vorige keer hadden gewandeld en waar het bijzonder sfeervol was in 2010. Een slechte nacht in een schuddend vliegtuig lijkt niet erg geschikt te zijn voor mij. Ook duurde de vlucht 14 uur en dat is heel lang.



De volgende dag terug naar de brasserie ‘LONDON CITY’ waar we ook gisteren hebben gegeten. Vandaag gaan we de ZOO van LUJAN bezoeken en dat is toch wel een tweetal uren rijden, vooral omdat je aan elk rood licht moet aanschuiven. Files zijn er hier in overvloed.
We bezoeken eerst het METROSTATION PERU.
Het is het oudste metrostation van B.A. en werd geopend in 1913. In 1970 was dit het eerste station in Argentinië met een roltrap.

Nu een stuk met een taxi naar de plaats waar wij de bus kunnen nemen naar de zoo. De bus is juist weg en we moeten wachten op de volgende die 1 uur later komt. Eindelijk kunnen we op de bus, maar mogen er niet op. Wij willen een ticket kopen maar zo werkt dat hier niet. Je moet eerst een kaart ergens kopen (in een loket dat we niet vinden) en dan mag je pas een ticket op de bus kopen voor de rit. We proberen ons probleem uit te leggen maar de mensen hier kennen nauwelijks Engels. OK voor de gewone mensen, maar de toezichter van de bussen kan het ook niet, evenals garçons, winkelpersoneel en andere mensen die zeer veel met toeristen in contact komen. B.A. wil haar toerisme promoten maar zal toch eerst hard moeten werken aan de tweetaligheid van de mensen in die sector. Na wat over en weer geroep, ieder in zijn eigen taal want ze verstaan ons toch niet, gaan we weg en nemen weer een taxi.

Dat was een goed idee want het was een toffe taxichauffeur die moeite deed om Engels te verstaan en zo als wij, handen en voeten gebruikte om iets uit te leggen. Omdat hij van de zoo geen mensen had om naar B.A. te brengen vertelde hij ons zijn prijs voor de terugreis en toen wij akkoord waren maakte hij er voor zichzelf een dagje ‘verlof’ van. Hij speelde gids voor ons in de zoo en dat was leuk.

Je kan je vragen stellen bij het feit dat een zoölogie enkele dieren – groot of klein – ergens ‘gebruikt’ om mensen aan te trekken, maar het is de enige manier om bezoekers te krijgen. Het geld dat binnen komt wordt gebruikt om zieke of gekwetste dieren op te vangen en te verzorgen en dat vonden we een goede reden.

Het was op de middag en dus warm en de dieren lagen te slapen of te soezen.
In een hok mochten de bezoekers binnen bij de leeuwen met maximum 2 personen.
Op voorhand had ik gezegd dat mij dit niet zo aantrok en Lieve ging met de chauffeur
de dieren strelen. Omdat ik buiten de kooi stond kon ik alles goed zien en ik zag dat
de bewakers heel de tijd kleine stukjes vlees aan de dieren voederden.
Was het om hen wakker te houden? Of zat er op die kleine hapklare brokjes een
slaapmiddel? De dieren zouden precies liever geslapen hebben maar lieten zich telkens
verleiden om het aan te nemen.

Nu naar de kleine schatjes.

Naar de olifant waar we eten aan mochten geven.

Bezoek aan de BASILIEK Onze-Lieve-Vrouw van LUJAN.

Ooit begonnen als een kleine kapel gewijd aan de Heilige Maagd, patroonheilige van Argentinië,
groeide het uit tot een bekend pelgrimsoord. De Basiliek werd gebouwd in 1887.
In ons hotel hadden wij 2 tango avonden besteld, één theater dat we ook vorige keer hebben bezocht en deze van vanavond in de SENOR TANGO.

Het is met avondeten en er werd tango gedanst en een deel van het decor werd op film getoond. Groot was onze verbazing toen op een kleine scene opzij verschillende ruiters te paard in galop binnen kwamen gereden. Niet alleen was de scene vrij klein, hetgeen op de film te zien was vloeide naadloos over in de bewegingen van de echte ruiters te paard. Even verwarring wat is film en is dit dan echt? Het was prachtig ineen gestoken.


Terug ontbijt in de ‘LONDON CITY’,
de plaats waar verschillende werelden elkaar op een toffe manier ontmoeten.
Zijn dat grote broden die worden gebracht, is dat om minder korstjes te hebben? Ik wil een foto nemen maar sta verkeerd voor het licht. Niettegenstaande iedereen hier snel doorstapt, maar zich niet haast, ziet de brooddrager dat ik probeer vlug te zijn en hij blijft even stil staan, bekijkt me zelfs niet en wacht tot ik de foto heb kunnen nemen vooraleer weer stevig door te stappen.
Nu naar LA BOCA, een kleurrijke wijk in B.A. dat gesticht werd door arme Italiaanse immigranten in de 19e eeuw. Het ligt niet ver van de haven.

Vorige keer heeft men ons al verwittigd om hier zeker ’s avonds niet te komen wegens te gevaarlijk, nu wijst men er ons uitdrukkelijk op om heel voorzichtig te zijn met onze handtas. Het ziet er hier echter allemaal zo vrolijk en levensluchtig uit dat het moeilijk te geloven is. We letten in ieder geval goed op want er is zo veel te zien dat ons kan afleiden. Ook de politie is aanwezig.
Tango dansen doet de terrasjes vol lopen en....
ik koop een beeldje dat eenvoudig is gemaakt maar dat de sierlijke beweging van de tango prachtig weergeeft.
Spijtig dat het zo klein is want anders had ik het graag in mijn tuin gezet!


Film 447MOV 448MOV

Terug richting hotel en onderweg snoepen in het prachtige art-nouveau café TORTONI. Indien het vol is moet je op straat aanschuiven tot er binnen een tafeltje vrij komt, en dan komt de ober je halen.
’s Avonds bezoeken wij hetzelfde theater dat wij vorige reis hebben bezocht maar dat viel nu heel erg tegen. Het tango dansen en de show waren minder goed dan in 2010, voor zover we er iets van konden zien, want we zaten nu aan de zijkant van het podium. Het eten was niet goed en kwam uren te laat zodat we tijdens de show aan het eten waren.

Vandaag waren we vroeger in ‘ons’ ontbijt café en we ontmoetten de laatste groep mensen die hier langs kwam om te eten of eten uit te halen om onderweg of op het werk te verorberen.

Ik zag iemand met koffiekoeken rond lopen en vond dat een uitstekend idee. Achter het restaurant gedeelte trof ik een grote patisserie met allerlei lekkers en een overhoop aan volk, een echt mierennest. Het voor mij ongewone was dat de mieren rondliepen zonder te duwen of te wringen. Je raakte elkaar aan - dat kon niet anders – maar hier geen handtassen die over de schouder worden gedragen en waar je anderen mee kan weg duwen, zoals je dat bij ons hebt aan een bushalte of aan de ingang van een theater, laat staan rugzakken die ze gewoonlijk in een tram op hun rug houden in de plaats van ze af te doen, en waarmee je tussen anderen kan doorgaan zelf veilig voor blauwe plekken. Of anderen het bijna in hun gezicht krijgen is van geen belang.

Alles liep op zijn ‘miers’ snel en zonder agressie. Er waren zelfs mensen die mij iets zeiden dat ik absoluut niet verstond, maar waaruit ik wel kon opmaken dat ik iets verkeerd deed met mijn bordje waarop ik enkele koffiekoeken had gelegd. Ik denk dat hier meer dan 30 verschillende soorten zijn maar ze zijn wel kleiner dan bij ons. Ik wriemelde mij op zijn ‘miers’ naar de overkant om van mijn bordje af te geraken en een mandje aan te wijzen. Terug naar de koffiekoeken, proberen dezelfde te nemen, in het mandje leggen en terug naar het afhaalpunt van de mandjes. Ik was zeer nieuwsgierig wat er ging gebeuren en een juffrouw nam het mandje aan en... woog de koeken, deed ze in een zak en plakte er een prijskaartje op. Nu op naar de kassa om te betalen. Toen ik terug bij Lieve was had zij bijna gedaan met eten want zij had gewoon besteld zoals ik ook de vorige dagen had gedaan.
Wij verbleven in SAN TELMO en wilden de grote wekelijkse markt van San Telmo bezoeken.
Dat was een serieuze wandeling. Op de kaart zag dat er veel dichterbij uit.
Onderweg kwamen we een overdekte markt tegen, gelegen in een gebouw dat misschien
vroeger een fabriek of een spoorstation is geweest.
Eventjes rusten bij een lekkere koffie. Argentinië heeft veel koffieplantages.
'MATE' is een thee die heel gezond is en veel vitaminen en mineralen bevat. Het wordt in Zuid-Amerika en vooral in Argentinië gedronken in de plaats van koffie.
Nog wat mooie gebouwen onderweg.
In B.A. zijn er veel grappige standbeelden waar je kan
gaan naast staan of zitten om een foto te nemen.
In 'Deel 1' van mijn blog ANTARCTICARLA heb ik geschreven hoe trendy en gezellig het was in PUERTO MADERO en dat dit een mooi voorbeeld kon zijn voor ’t EILANDJE. Ik hoop nu dat dit niet zal gebeuren. Hoe is het mogelijk dat zo een mooie en bruisende wijk in enkele jaren zo doods en verlaten kon worden. Het enige mooie is de brug ontworpen door de architect Calatrava, voor de rest is de helft van de restaurants en cafés definitief gesloten. Wij waren er ‘s middags om een restaurant te kiezen voor ’s avonds en we vonden zelfs nergens een terras open om iets te drinken.

FLITSEN

Toen wij vorige keer in B.A. waren hadden we een druk programma omdat we zo veel mogelijk wilden zien. Nu was het rustiger en konden we beter de sfeer van deze stad aanvoelen. Dat was heel interessant want ik heb hier een paar levenslessen gekregen. Het gebeurde bijna allemaal op ‘ons’ ontbijt terras. De mensen stappen hier flink door maar haasten zich niet en zien wat er rondom hen gebeurt en reageren daar soms op een formidabele manier op.

Een man komt de straat in en een andere man komt uit de tegenovergestelde richting. Er is in een flits een contact en een van de mannen loopt nu te roken. Vuurtje gevraagd? Hoeveel jaar wordt ons afgeraden om dat te doen omdat het een middel is om iets van je te pikken?

Een bedelaar komt op het terras. De meeste mensen geven hier iets. Ik kijk ook hier schichtig weg want ik vind dat een vervelende situatie. In België wordt ons verteld dat dit een truc is om je portemonnee te pikken, dus zeker niet doen.

Iemand verkoopt een soort ‘vliegertje op een stokje voor kinderen’. Zo veel jaar heb ik dat in België niet meer gezien, tenzij misschien in een bloempot op een terras, dus ben ik benieuwd wat die mijnheer daar mee gaat doen. De mannen rekenen af en dan geeft de man op het terras de gekochte spullen terug aan de verkoper die het aanneemt en verder stapt.

Een bedelaar komt geld vragen aan iemand en die zoekt in zijn zakken naar munten. Dan zien we dat de bedelaar het glas water van de zittende man uitdrinkt. Ik kijk verschrikt en verwacht problemen. Geen enkel probleem en de bedelaar gaat verder. Ik ben er even niet goed van. Wat moet het verschrikkelijk zijn om in een warme stad zoals B.A. zo arm te zijn dat je geen geld hebt om water te kopen? Ook in een winkelstraat heb ik gezien dat een persoon, die al zijn kleren over elkaar aan had, (geen plaats om te leven?) op de stoep van een winkel ging staan, teken deed en onmiddellijk terug opzij ging staan. Iemand uit de winkel bracht een glas water, het werd uitgedronken, leeg glas terug en hij vertrok. Ik weet niet of er een woord gewisseld is.

Een jonge man die er als een student uitzag liep voorbij ons terras, stopte en ging naar iemand die daar had gegeten. Hij viel mij op omdat hij met een plastiek vorkje van een bordje at terwijl hij voort liep. Even later zag ik dat hij uiterst voorzichtig de chips van de man die zat op zijn eigen bordje legde en verder ging. Dit alles gebeurde binnen de minuut en met zo veel ‘klasse’ dat ik er sprakeloos naar bleef staren.

De manier waarop deze mensen in nog geen minuut met elkaar contact hadden maar toch zo rustig met elkaar omgingen begreep ik eerst niet. Eindelijk snapte ik dat wat ik hier zag dat dit iets was dat bij ons al jaren niet meer bestaat, maar ik besefte nu pas hoe erg het bij ons gesteld is. De contacten tussen deze vreemde mensen waren vol respect voor elkaar, zelfs van hij die had tegenover hij die niets had en omgekeerd.

Hier ligt ook het antwoord op mijn verbazing waarmede de mensen in een rij achter elkaar gaan staan aan een bushalte, zelfs met veel plaats tussen in zodat je je niet ‘benepen’ voelt. Zelfs toen wij aan het wachten waren op die bus waar we problemen hadden en die maar om het uur rijdt. Alles was ‘ontspannen’ want iedereen wachtte zijn tijd af en niemand probeerde een ander te benadelen, terwijl de kans dat er mensen niet meer op de bus geraakten zeer groot was.

En wat er in B.A. nog bij komt is de ongevraagde hulp die men elkaar geeft. De eerste dag heb ik dat twee keer ondervonden. Hier is er niet alleen respect voor elkaar – zelfs voor armen - maar ook een vanzelfsprekende hulp aan allen.

Proficiat B.A. het heeft me goed gedaan om dat eens ergens te zien.

Wilt dit dan zeggen dat hier alles ideaal is? Zeker niet. Vorige reis heeft men ons alleen in La Boca verwittigd voor mensen die je handtas stelen. Nu werd het ons overal en door iedereen gezegd of gewezen. Ook zij die voorbij ons liepen op het terras verwittigden ons met woorden of gebaren dat we voorzichtig moesten zijn. Een garçon in een restaurant verzette mijn handtas op mijn tafel. Hij kon geen woord Engels maar in een pantomime wees hij mij op de deur en dat de afstand naar mijn tafeltje wel zeer kort was. Maar ondanks de diefstallen, misschien veroorzaakt door de groeiende armoede, zijn er mensen die toeristen attent maken op het mogelijk gevaar.

PATAGONIË.

Het wordt een lummel dag zoals dat meestal is wanneer je die dag ‘reist’, maar de uren van de vlucht zijn goed en dat is belangrijk. Ons doel is EL CALAFATE gelegen in PATAGONIË.

Patagonië is een gebied van 1.043.000 km² gelegen tussen de Colorado rivier (lengte 1.000 km) en de Straat van Magellaan. Ter vergelijking : Argentinië zelf heeft een oppervlakte van 2.780.400 km2 en is daarmee het grootste Spaanstalig land van de wereld. De grens met Chili is 5.308 km langs het Andesgebergte met de Aconcagua van 6.962 m als hoogste punt. Dit om even aan te duiden hoe gigantisch groot dit gebied is dat bijna uitsluitend uit ongelooflijk mooi en extreem natuurgebied bestaat.

We doen een verkenningswandelingetje in El Calafate en informeren ons over de uitstappen die we de volgende dagen gaan doen. Ons programma ligt nu vast, nu moet het weer nog mee zitten want dat kan soms heel ruw en veranderlijk zijn.

Pasterze in Oostenrijk, Kolka in Rusland en Bossons (Chamonix) Frankrijk zijn gletsjers.
Precies nen’ echte’:


De bus van het reisbureau waar wij de uitstap hebben geboekt komt ons afhalen aan het appartement dat wij voor 4 nachten hebben gehuurd. Met het ophalen van de medereizigers krijgen we nog een stukje site-seeing er gratis bij.


Argentinië heeft 33 Nationale Parken waarvan het Nationaal Park Los Glaciares het grootste is.
Op het kaartje staan de parken ingekleurd.

Wij zijn speciaal naar El Calafate gekomen om het Los Glaciares Nationaal Park te bezoeken.
Het beslaat een gebied van 600.000 ha in het Z.W. van de provincie Santa Cruz en vormt in het Westen de grens met Chili.
In 1981 erkende de Unesco dit park als Werelderfgoed.
Ondanks de zeer moeilijke levensomstandigheden door weinig neerslag op zekere hoogtes en felle stormen zou deze streek
reeds 9.000 jaar geleden door jagers/verzamelaars bewoond geweest zijn.


Vandaag gaan wij de Upsala gletsjer bekijken waarvan het water in de Upsala arm van het Argentinomeer vloeit. Dit meer is het grootste zoetwater meer van Argentinië. De Upsala gletsjer behoort tot de groep van de grootste en langste ijsvelden.



Het weer begint van stemming te veranderen en wij zitten op een boot!



Ik denk met heimwee terug aan de fantastisch mooie en grote ijsschotsen die we in Antarctica hebben gezien.
Het begint feller te regenen en we vluchten regelmatig naar binnen, maar de storm wordt heviger en het is steeds moeilijker om je te verplaatsen zonder te vallen. Alles moet goed bijeen op de bank gelegd worden want van de tafel rolt alles op de grond.
524 MOV nog later bekijken

Wij vonden het heel tof dat de boot zo lang op het einde van de tocht op een mooie plek bleef rond varen om ons te laten genieten van de prachtige gletsjer, maar achteraf hoorden we dat de boot een half uur moest wachten tot dat de storm even bedaarde, om veilig zijn bocht te kunnen nemen om te kunnen aanleggen!
Vandaag is het een rustige dag want onze uitstap begint pas in de late namiddag.
Zoals in B.A. hebben we hier in El Calafate ook een heerlijke bakker gevonden
waar we elke morgen gaan ontbijten.
Hier vind ik een affiche die ik reuze efficiënt vind.
Op deze manier kan je toch heel duidelijk zien wat ze allemaal hebben en
de perfecte koffie uitkiezen.
Daarna gaan we terug naar het appartement waar ik blijf en Lieve gaat naar de bank om Argentijnse peso’s te kopen. We wisten dat de omzetting alleen bij de Nationale Bank mogelijk was en dat er maar 1 zo een bank in El Calafate is. Gelukkig was het maar een paar honderd meter van ons appartement.

Na meer dan 1 uur was Lieve nog steeds niet terug en dat leek me wel erg lang om een beetje geld om te zetten. Ik ging naar de bank en trof daar veel volk aan. Het was niet zo erg als een paar maanden eerder in India, toen de grote biljetten niet meer mochten gebruikt worden om de economie uit het slop te halen, alleen waren ze vergeten dat ze dan wel heel veel briefjes van een kleinere waarde moesten drukken. Dat laatste was niet gebeurd en India haalde het wereldnieuws met de lange rijen mensen die uren stonden aan te schuiven. Hier was het niet zo erg, maar Lieve had een nummer van rond de honderd terwijl ze op dat moment met een nummer van rond de 50 bezig waren. De loketten zaten verstopt achter een muur dus weet ik niet hoe ‘weinig’ er waren om al de wachtenden te helpen.

Als de transactie eindelijk was gelukt gingen we wat in het stadje wandelen en een terrasje doen want de zon was er intussen doorgekomen. We vonden een leuk pleintje waar je ook een kleinigheidje kon eten. Ook hier waren grappige beelden waar je kon naast zitten.
Toen we aan het einde van het stadje kwamen vonden we een schattige theeroom
waar je allerlei lekkere dingen kon krijgen die zeer speciaal werden geserveerd.
Dit zijn onze ‘ijsjes’ met een grote muzieksleutel in verharde suiker er op.
In de late namiddag werden we opgepikt door een busje om naar een landbouwstreek te rijden. Eerst kregen we zeer speciale koffie volgens de regels van deze streek gemaakt. Aan de koffiebonen worden een paar ingrediënten toegevoegd en dan worden deze rechtstreeks tussen het brandende houtskool gelegd. Dit is zeer gespecialiseerd want de bonen mogen niet verbranden.
De koffie vond ik niet lekker.
De cache-pot over de bloemenvaas vond ik origineel. Begroeting door de hond des huizes.
Daarna kregen we een demonstatie hoe honden de schapen bijeen drijven.
De schoonheid van de omgeving en de stilte en rust waren heerlijk.
De toekomst van het familiebedrijf. - Eigen kweek.
De schapen zijn goed aangepast aan het speciale klimaat van grote hitte in de zomer en ijzige koude in de winter. Hier leveren de weiden minder op dan deze in Europa en daarom worden er quota opgesteld van het maximum aantal schapen dat er per hectare mag zijn.

Buiten het vlees is de wol een opbrengst voor de eigenaar. De schapen kunnen machinaal geschoren worden in ongeveer 2 minuten en het duurt 7 à 9 minuten met de hand. De dieren zijn minder gestresseerd wanneer ze iemand voelen dan wanneer ze in een machine moeten. Leuk vinden ze het nooit, ze worden ook in allerlei bochten gewrongen. Een schaap van hier moet binnen de 2 à 3 jaar minstens 1 keer geschoren worden anders sterft het. De vacht is zeer lang en kan veel sneeuw in de winter opnemen. Ook het haar rond de ogen groeit hard. Het schaap ziet zijn eten minder goed en kan zich moeilijk verplaatsen onder het gewicht van zijn vacht en sterft dan de hongerdood.
Lekker avondeten van eigen kweek en dit was het dessert. - Tot slot nog een korte show.
Vandaag bezoeken wij de Perito Moreno, de gletsjer waar ik al jaren van droom. Het is een van de grootste gletsjers van Patagonië met een lengte van 30 km. De berg is 2100 m hoog en het smeltwater vloeit eveneens in het Lago Argentino . De naam herinnert aan de Argentijnse ontdekkingsreiziger Francisco Moreno die dit gebied in de 19e eeuw verkende en uit de handen van Chili kon houden. De Perito Moreno is de enige aangroeiende gletsjer in de wereld.
Eerst varen we langs de wand van de gletsjer waarvan de hoogte soms als 60 m en ook als 80 m hoog wordt vermeld.
Als er een groot stuk ijs in het meer valt dan maakt dat zeer veel lawaai. Op dat moment ben je te laat om daarvan een foto te nemen. Lieve stond er gelukkig op te kijken en heeft deze panorama foto kunnen nemen.
Na deze heerlijke dag hadden we nog even tijd om in El Calafate rond te lopen en
de herdenkingsmonumenten te bezoeken in verband met de strijd om de Malvinas of Falklands.
In 1982 was er een oorlog tussen Argentinië en Groot-Brittannië.
FLITS

El Calafate is veel kleiner dan de miljoenen stad Buenos Aires maar hier zie je hetzelfde fenomeen als in de hoofdstad, alleen waren de hoofdrolspelers... honden.
Er lopen hier zeer veel honden los in alle soorten, kleuren en grootte. Ze stappen even stevig door als de mensen precies of ze een doel hebben. Zit je een uurtje op een terras, dan zie je ze terug, van de ene kant van de stad naar de andere kant gaan. Zijn ze moe of zijn ze het beu dan gaan ze liggen. Soms in de zon of de schaduw, meestal op het voetpad, maar ook op de gazon in het midden van de rijweg en zelfs op de rijweg. Ze liggen er nog maar juist of er komt een auto aan en die stopt. Geen claxonnerende chauffeur. De hond kijkt op, staat op, en gaat elders liggen. Komen ze een andere hond tegen dan bekijken ze elkaar of lopen gewoon door. Soms een beetje snuffelen en dan een eindje samen lopen zoals mensen ook een eindje samen kunnen lopen. Echt ongelooflijk.
Wie ze eten geeft weet ik niet, maar in tegenstelling met ‘onze honden’ kan je rustig ergens eten zonder dat er eentje komt bedelen.
De enige honden die wild rond springen waren honden die aan de leiband liepen. Die blaften wel eens, maar de vrije honden blaften nooit. Soms ging een hond naast een andere hond liggen en na een tijdje stapte een van beide op. Zo grappig en zo ‘vredig’.
We nemen afscheid van wondermooi Patagonië en vliegen naar Ushuaia dat ‘het einde van de wereld’ wordt genoemd. Ushuaia ligt in Vuurland ook een prachtig gebied maar nog ruiger dan Patagonië.
De schaduw van ons vliegtuig.
Met de reis van Antarctica zijn wij hier langer gebleven, maar nu hebben we een schattig huisje voor 1 nacht gehuurd. Er zijn geen uitstappen gepland en we shoppen een beetje en ik wandel langs de haven. Leuke paspoppen!
Deze meeuwen met rode bek komen alleen hier voor.
Onze beroemde Belg staat als 1ste op de promenade en met Nederlandse tekst.
Vogels aan de haven
’s Avonds naar ons restaurant van de vorige reis voor de verse King Crab. Zààààlig en dit zonder te moeten prutsen, Wauw!
Leuke versieringen in huis. ’s Morgens wilde ik al mijn spullen samen naar beneden nemen om niet weer de trappen te moeten doen. Waarschijnlijk sliep ik nog half want ik hou mij heel goed vast, omdat mijn heup alles behalve in orde is, maar met mijn handen vol ging dat natuurlijk niet. Ik draaide om mijn as, viel en schoof op mijn rug en met mijn hoofd als eerste, al de treden af. Elke ruggenwervel die een trede raakte voelde ik. Het deed erg pijn maar er was niets ergs gebeurd. Mijn wekkertje is zo verschoten dat het uit mijn handen viel en ondanks al ons zoeken onvindbaar bleef.
Drie weken later zag mijn rug nog bont en blauw.
Het was ook een behoorlijke trap.
Afscheid van onze zeer lieve verhuurster
en per taxi naar de haven.
Een spreuk in een schoenwinkel die
op ons van toepassing is.
Ons cruiseschip is de Lyrial. Zoals gewoonlijk wordt er voor het vertrek een oefening gehouden om de passagiers wegwijs te maken wat ze moeten doen ingeval men dringend het schip moet verlaten.
Daarna is het verder uitpakken en ons gereed maken voor het avondeten, dat op een schip van de Ponant rederij al altijd heel goed was.
Nadien is er een show of het optreden van zanger(es) of pianist.
De cabine van ons cruiseschip de 'LYRIAL'.
Wij verlaten Ushuaia en komen een zusterschip tegen die de haven binnen vaart.




'CROSSING...'

Vandaag zijn we de hele dag op zee. Het is wel een heel woelige zee. In feite valt het me een beetje tegen want ik had gehoopt om hier dieren te zien maar dat is vandaag niet gebeurd. De oceaan is zo onmetelijk groot dat het bijna toeval is wanneer je dieren onderweg tegen komt. Af en toe komen er wel eens vogels het schip bekijken, maar ik had op walvissen gehoopt.

Wil het dan zeggen dat het een vervelende dag is? Nee, er zijn allerlei voordrachten die worden gegeven door de naturalisten aan boord. Elkeen heeft zijn specialiteit en beschikt over zeer mooie natuurfoto’s en filmen.
Er zijn verschillende voordrachten en daarvan is er 1 die men verplicht moet volgen. De IAATO (International Association of Antarctica Tour Operators, opgericht in 1991) legt de regels vast van wat er wel en niet mag op Antarctica teneinde deze maagdelijke gebieden te beschermen tegen elke vreemde inbreng zodat het zijn eigenheid volledig kan behouden.

In Vuurland bij voorbeeld was er een rattenplaag, waarschijnlijk door overlevende ratten van gezonken schepen. Voorheen leefde er geen ratten in het zuiden. Er waren wel inlandse konijnen maar er werden vreemde konijnen ingevoerd om ‘iets’ te doen tegen de ratten die kleintjes opaten van de inlandse dieren. In hun nieuwe biotoop werden de nieuwe konijnen onverwacht extra groot en omdat zij geen natuurlijke vijanden hebben is er nu een… konijnenplaag.

Dagelijks worden er voordrachten gegeven over de uitstappen van de dag erna. Is er geen uitstap met de zodiac omdat we op volle zee zitten, dan zijn er politieke (Napoleon), geologische, dierkunde en geschiedenis voordrachten alsook over de ontdekkingsreizigers. Vroeger was dit uitsluitend in het Frans maar nu dat er meer Engels wordt gesproken aan boord kan je het ook in het Engels volgen.
Hieronder een algemene kaart om een idee te geven van de afstand welke we moeten afleggen vooraleer terug in de grote bewoonde wereld aan te leggen.
De Falklandeilanden of Malvinas zijn een archipel in de Zuidelijke Atlantische Oceaan op 480 km van de kust van zuidelijk Argentinië. Het is Brits overzees grondgebied met een bevolking van ongeveer 3.000 inwoners op een oppervlakte van 12.173 km2. Hoofdstad is Port Stanley. Argentinië maakt nog altijd aanspraak op dit gebied waar in 1982 een oorlog woedde met Groot-Brittannië. Wat opmerkelijk is voor deze eilanden is de afwezigheid van bomen. Er zijn wel enkele uitheemse geplant maar er bestaan geen inheemse.
NEW ISLAND

Vroeg uit de veren deze morgen want we vertrekken als eersten om 7 uur. Het weer belooft veel goeds maar we ondervonden dat de zon kan schijnen en dat op een kwartier tijd het weer volledig kan omslaan. We zitten in Sub-Antarctica en hier is de natuur zeer guur.
De naturalisten zijn al uren voor ons het eiland gaan verkennen om de beste landingsplaat voor de zodiacs uit te zoeken en om de weg op het eiland met vlaggen af te bakenen om de toeristen het mooiste te laten zien, maar ook opdat niemand zou verloren lopen. Ook wordt er voor gezorgd dat het leven van de dieren zo min mogelijk wordt verstoord en wordt er een afstand van de kolonie gehouden, vooral op dat gedeelte waar er nog veel kleintjes zijn en de ouders niet zenuwachtig mogen gemaakt worden.

De caracara is een zwarte vogel die je aanvalt wanneer je te dicht bij zijn nest komt. Ze pikken op je hoofd en ze doen dit om je te intimideren. Behoort tot de valkenfamilie. De naam caracara komt van de roep die ze uitstoten. Ze zijn zeer nieuwsgierig en bekijken je zodat je ze gemakkelijk kan fotograferen. De vlaggen die de leiding voor ons heeft geplaatst worden door deze vogels langs alle kanten bekeken en dat is best grappig.
Een typische plant voor dit eiland is de tussock. Vroeger waren al de eilanden daar mee bedekt, maar door de inbreng van Europese dieren en het afbranden van de grond om er landbouwgebied van te maken, zijn er nog maar enkele streken begroeid met deze grassoort. Het is heel spijtig dat de mensen deze plant zo hebben uitgedund want het is zeer nuttig voor de daar levende dieren. Het is hun eten, ze vermenigvuldigen zich daar en bouwen nesten die hun beschermen tegen de gure winden. De stelen kunnen tot 2 m hoog worden en de plant kan 200 jaar oud worden.
Vogels en pinguïns zitten broederlijk bij elkaar; ze worden ook gentoo pinguïn genoemd. Deze pinguïn is tussen de 76 en 81 cm groot en weegt tussen 4,5 en 8,5 kg. Het is de snelste zwemmer want hij kan een snelheid halen tot 35 km per uur.
Een koppeltje. Hier is de gekleurde de vrouw en de witte het mannetje.
Een nieuwe en een oude boot.
Wat zou deze boot ons allemaal kunnen vertellen wat er tijdens haar leven is gebeurd?
ODE MARITIMA

Schepen die de rede binnenvaren
Schepen die de haven verlaten
Schepen die veraf voorbijgaan
(Ik verbeeld me ze te zien van een verlaten strand) –
Al deze schepen, abstract haast in hun vaart
Al deze schepen, zij ontroeren mij als waren ze iets anders
En niet alleen maar schepen, schepen die komen en gaan.

Fernando PESSAO
STEEPLE JASON

Het in- of uitstappen van een zodiac gaat niet altijd gemakkelijk. Soms bestaat de bodem uit kiezel of glibberige stenen of slijk. Er zijn ook geen aanlegplaatsen want je zit in de volle natuur. De zodiac ‘aan land’ trekken is ook niet mogelijk want dan kan je de rubberboot beschadigen. De verantwoordelijken hebben soms liesbotten en wij staan met onze botten in het water. Normaal kan je redelijk droog blijven maar als er wind is en er zijn golfjes, dan komen die juist over de bovenkant van je botten en zit je met natte voeten. Uiteraard zijn je broekspijpen dan ook nat en dat is niet zo aangenaam.
En daar zijn mijn schatjes!
Wat een formidabele dag vandaag.
Nu een lekkere cappuccino met de zeilboot,
het kenteken van de Ponant erop in chocolade poeder.
Onze jas met de avontuurlijke plaatsen die de Ponant heeft aangedaan.
Ik heb al verschillende hiervan bezocht waarvan ook met andere rederijen.


Film 662 8 sec 664 5 sec 666 24 sec Mooie betreft pinguïns

’s Morgens wordt GRAVE COVE bezocht.

Ik besluit niet mee te gaan want ik voel me niet zo goed en het is een zware storm.

De expeditie-ploeg moest voor 5 uur opstaan om een doenbare landingsplaats te vinden en de wandeling op het eiland te markeren. Bij zo een storm is al dit werk een beetje nutteloos want iedereen wil van boord om te gaan kijken en iedereen wil dan zo vlug mogelijk terug in de zodiac geraken om iets warms te drinken en zich om te kleden. En elke dag beleven de naturalisten een nieuw avontuur, want door de natuurelementen is de landingsplaats van de vorige keer niet meer veilig of zitten de dieren aan de andere kant van het eiland.
Het eiland CARCASS ‘s middags.

Hier woont al meer dan 30 jaar een koppel dat 900 schapen verzorgt.
Ze verhuren ook 2 huisjes aan toeristen die hier in de ongeschonden natuur willen leven.
Het is hier vooral interessant voor ornithologen want
dit eiland is gespaard gebleven van uitheemse dieren zoals ratten, katten en andere roofdieren.
De vogels kunnen helemaal onbezorgd hun nest overal bouwen.
Er zijn wel de oorspronkelijke dieren zoals pinguïns,
zeeolifanten en keizerlijke aalscholvers die op de stranden liggen.
Het was afschuwelijk weer. Vreselijke wind en de regen viel er met bakken uit. En hier komen mensen voor weken naar toe?
De plaatselijke vogelsoort is niet bang van mensen want ze zien er zelden. Deze vogels leven alleen op dit eiland.
Wij verlaten de FALKLAND EILANDEN en varen naar ZUID-GEORGIË dat 1350 km verder gelegen is. Zuid-Georgië maakt eveneens deel uit van Groot-Brittannië.

20.000 jaar geleden was dit eiland bedekt met een ijsplaat van 12 km² oppervlakte en daarop waren 123 gletsjers. Sinds het begin van de 20e eeuw smelten ze aan een snel tempo. Hier leven nog zeer veel verschillende diersoorten waaronder de grootste concentratie zeeolifanten van de wereld. Verder nog 2,8 miljoen pelsrobben, 63 miljoen vogels en nog andere soorten.
Twee dagen alleen water, lucht en wolken en de Lyrial. Het werd na een tijdje een beetje beangstigend naar die onmetelijke eindeloosheid te kijken.
Ook de nacht was beklemmend tot de volle maan even kwam kijken. Alles was zwart rond het schip, nergens een lichtje. Gewoon diep zwart.


1 film 155 18 sec